ik loop en
de straat lijkt onder mijn voeten te bewegen
verwoed stap ik door en de wind
snijdt in mijn
gezicht en
mijn wangen bevriezen zodat
als ik wil glimlachen
ze zullen barsten ik omklem
het medaillon want
het voelt als enige houvast
en steeds

ga ik verder want ik moet het halen
en de strijd die ik voer
weerklinkt vanbinnen
nog duizendmaal zo erg

Mijn moeder vertrouwde het al evenmin en we gingen vandaag naar de dokter. De laatsten waren we. Mijn dokter is heel lang – en ik extreem klein. Dat geeft me altijd een gevoel dat ik nog heel, heel klein en kwetsbaar ben. Hij stelde me vragen, hoe gaat het nu, ben je somber, heb je nog hoofdpijn, hoe lang al, slaap je slecht, en het duurde echt een half uur, normaal bespreek je het en voor je het weet sta je alweer buiten. Nu nam hij echt de tijd. Of dat een goed of slecht teken is weet ik niet, maar het was wel fijn.

‘Nou, kom maar even liggen dan’, zei hij, ‘en doe je shirt maar even een beetje naar boven, dan kan ik je buik onderzoeken’. Vanwege de bobbel. ‘Shit, ik heb mijn rode sletten-bh aan’. Ik glimlach naar de dokter.

De bobbel vond hij niets bijzonders, maar hij duwde daaronder op mijn buik – daar waar ik het aangewezen had. Dat deed pijn. Daar zit je lever, dus nu moet ik opnieuw bloedprikken om te onderzoeken of ik misschien een leverstoornis heb. Ook kunnen ze daaruit opmaken of er iets mis is met mijn schildklier, of er al progressie is in de P, en of mijn bloedbeeld normaal is. Dat gaat maandag gebeuren en een week daarna hoor je de uitslag.

Wat ik vervelend vind, is die onzekerheid. Ik weet niet waar mijn klachten vandaan komen, aangezien aanvankelijk gedacht werd dat mijn P al voorbij was. Ik heb die klachten steeds maar, het wordt niet minder, hoewel ik belachelijk weinig doe. Ik ga niet meer dan vier uur naar school, slaap elke dag voor 10en, en sta meestal niet voor 8en op. Vaak zelfs pas om 9, 10 uur. Geen verbetering. Ik wil dat ze iets vinden en het kunnen behandelen ookal is het iets ergs, nee dat meen ik niet, maar ik wil dat het weggaat   en ik wil leven. 

Sorry sorry ik ben zo geweldig goed in dingen verwaarlozen. Hoe gaat het met jullie?

Fragment uit mijn dagboek

" Ik weet niet wat het is, maar ik voel me belabberd. Fysiek gaat het nog wel, maar emotioneel gezien schiet ik steeds vaker in de tranen of neig ik daarnaar. Het is zo’n gevoel van ‘bah, alles is kut, maar ik weet niet waarom’. Ik wil gewoon helemaal beter zijn. Het is zo kut om je half-half te voelen en dat er eigenlijk niks aan te doen is, behalve rust nemen JA HALLO dat doe ik al twee maanden, wat moet ik daar nou mee? Ik voel me er geneens beter door. Soms heb ik het gevoel dat al dat rusten nergens toe leidt en de rust komt me mijn strot uit ik wil uitgaan ik wil leuke dingen doen zonder dat ik bang hoef te zijn dat ik me niet lekker voel en elk moment over mijn nek kan gaan. Maar aan de andere kant voel ik me zo’n aansteller. Ik lees nu een boek over kanker en dan denk ik: wat is dit vergelijken bij een ziekte als kanker? Mag ik wel schelden op de Pfeiffer als er andere mensen zijn die dood liggen te gaan? Ik weet het niet maar ik kan niet lachen gieren brullen om de P.

Willem was vandaag de hele tijd boos op me en dan heb ik echt het gevoel dat we elkaar niet begrijpen. Ik weet niet goed hoe ik dat moet uitleggen maar zo’n gevoel is het wel. Hij betekent echt heel veel voor me hoor begrijp me niet verkeerd, maar ik kan er gewoon zo slecht tegen als hij boos is, dan word ik ook boos en wil ik schreeuwen, dan huilen en dat hij me dan vastpakt om me te troosten. Maar zo ver gaat het nooit, maar ik blijf wle met een kutgevoel zitten. Hij is altijd maar heel even boos en hoeft het dan niet uit te praten maar dat werkt voor mij niet zo. "

Bla, gister was ik depressief. Nu gaat het weer beter, hoor.

Ik heb een gekke bobbel net onder mijn linkertiet en het steekt. Ik maakte me er geen zorgen om eigenlijk, maar iedereen deed spastisch erover en nu vind ik het ook eng, want een vriendin vanmiddag keek me heel bang aan en zei ‘wil je asjeblieft naar de dokter gaan straks is het kanker ofzo.’

Wat kan ik ongelooflijk boos worden om mijn Pfeiffer. Ik was gister gesloopt na een halve dag school, maar was wel heel trots op mezelf dat ik dat gewoon gedaan had terwijl ik me ‘s ochtends echt baggerrr voelde. Dus daarom was ik expres gisteravond weer heel vroeg naar bed gegaan en had ik weinig gedaan. Maar toen ik vanochtend wakker werd en uit mijn bed klom (heb tijdelijk een hoogslaper, pfft) kon ik haast niet op mijn benen staan van vermoeidheid, ik wilde haast op de grond gaan liggen als ik maar niet hoefde te staan. Omdat ik pas om 10 uur op hoefde te staan en al om 9 uur uit bed was, dacht ik: ik kijk wel even hoe het gaat, misschien kan ik zo nog naar school. Maar nee hoor. Ik word er gewoon GEK van. Het gaat niet over en ik kan niet dagen binnen zitten, daar ben ik niet voor gemaakt. Ik moet dingen doen doen doen doen. Daarnaast word ik ook bang van school, omdat ik zoveel mis. Gelukkig is het bijna herfstvakantie. <33

Nu ga ik mezelf opvrolijken met warme chocolademelk en proberen te dansen op foute muziek – als mijn benen het toestaan.

Met vriendelijke groeten, aju paraplu en ook doei.

hihihi

Omdat ik dus al ongeveer drie weken ziek ben, maar niet doodziek, heb ik bloed geprikt om te kijken of ik Pfeiffer heb. Vandaag de uitslag gekregen; het is inderdaad zo. Goede nieuws is dat het niet meer in het beginstadium zit, maar al langer bezig is, dit kan betekenen dat het snel over kan zijn – maar het hoeft niet. Het kan dus nog wel even gaan duren. Voel me vandaag niet zo goed (hoofdpijn, geen trek in iets) maar moest naar school om een belangrijke opdracht voor Nederlands in te leveren. Toen ben ik dus even in het zonnetje naar school gefietst en dat deed me eigenlijk best goed. Ik voelde me echt fijn op de fiets. Gedachte erbij was: het is toch heerlijk om gewoon een stukje te fietsen, door de zon, door Amsterdam, mijn stad. Raar dat je opeens zo van die kleine dingen kan genieten.

Foto is gemaakt in Kroatie, waar ik met vrienden heen was!! Ik was daar net wakker, dat is ook wel te zien.

Ik wil iedereen trouwens bedankten voor de reacties! Als je een linkje wil, moet je het even laten weten.

Xx

Hoe zeg ik tegen iemand dat ik me niet goed voel? Dat ik eigenlijk bang ben dat dat nog wel even kan gaan duren? Die vraag spookt al een tijdje door mijn hoofd. Tuurlijk, al mijn vrienden, mijn ouders, mijn opa en oma weten dat ik me al drie weken ziek voel, heus snappen ze wel dat dat lastig is, maar ik voel me er echt, echt slecht onder. Ik ben zo’n persoon die alles opkropt, er af en toe wel over wil praten maar dan niet uit zijn woorden komt, heel hard moet huilen en achteraf denkt: hier ben ik niks mee opgeschoten. En nee, ik vind het niet echt zielig voor mezelf dat ik al zo lang ziek ben, maar voel me vooral schuldig tegenover andere mensen. Sorry lief vriendje, dat ik weer ziekig ben, en niet vrolijk ben, sorry vrienden, dat ik weer niet op school kom, terwijl jullie zitten te zwoegen, sorry hockeyteam, dat jullie het weer zonder mij moeten doen, sorry ouders, sorry leraren. Als ik daar dan met iemand over praat, snappen ze het ‘wel’ – niet – en zeggen dat dat belachelijk is, dat ik de zielige ben. Ik snap wel dat ze dat zeggen, maar veranderen doet mijn gevoel niet. Ik voel me eigenlijk alleen nog maar schuldiger, dat iedereen zo lief doet en niks helpt, ik blijf depressief. Dat het mijn eindexamenjaar is, helpt ook niet mee. Ik mis vanalles, ben bang dat ik het niet zal gaan halen. Ben bang dat mijn vrienden denken dat ik het maar fake, ben bang dat het nog heel lang gaat duren en iedereen me dan laat vallen .. Hoe vaak ik dit ook opschrijf, het helpt allemaal niets.